درد من تنهایی نیست بلکه مرگ ملتی است

که گدایی را قناعت

بی عرضگی را صبر

و با تبسمی برلی

این حماقت را حکمت خداوند می نامند.

-----------------

عاشق کسی هست که رنگ چشمان کسی را دوست بدارد بدون آن که بداند رنگ چشمان طرف چه رنگی می باشد.

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه­ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی­پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع می­سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی­ماند

 و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه­ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی­پرسد

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه­ی پر جوش خویش اما کسی حال من تنها نمی­پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی­ماند 

اوج تنهآیی را زمانیـ فهمیدم که مترسک به کلاغ گفت 

هرچقدر دوست داری نوکم بزن ولی تنهآم نزآر

 همیشه که نباید زلزله بیاید

 تا ویــــــــــــــــرانی را ببینی

همین که تنـــــــــــــها شدی

ویرانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی